Sexual harassment of women and girls inside Indian trains has turned train travel into personal hells for female passengers. The criminal behaviours of male offenders escalate from pornographic comments to sexual touching, groping, public masturbation and ejaculation, violent assault and rape.

Fellow passengers who witness the terror of female passengers are largely indifferent to their suffering. As a general rule, bystanders in such contexts do not intervene or stop the criminals. They watch it as a spectacle.

When criminals are finally apprehended, as it happens in some small percentage of cases, mainstream media run sensationalist articles about the criminal and his crime for one or two days of the news cycle. The criminals come and go with new and uninteresting details. The crime continues.

THE CRIMINALS COME AND GO WITH NEW AND UNINTERESTING DETAILS. THE CRIME CONTINUES.

In November 2017, a woman and her daughter traveling from Kolkata to Delhi were forced to jump off a moving train to prevent a group of male travelers from raping the young girl. As soon as they boarded the train, 10-15 men started attacking the 15-year-old, and tried to drag her into the toilet. After repeated appeals from the mother to the police on the train, the men were ordered to move to another compartment, from where they returned to resume their attacks on the girl.

The mother and daughter “had no help available with other passengers in the train remaining mute spectators to their ordeal…and had to jump off the train when it slowed down near Kanpur station, news agency PTI reported quoting a police officer.”

Also read: Why Are Women Still Being Masturbated Upon On Public Transport?

A 13 year old girl in Bombay jumped from a moving train to avoid sexual assault, and a 25-year old woman in Andhra Pradesh did the same. The frightened woman in Andhra Pradesh “sought the help of other passengers in the coach but none came forward to help them.”

One year before the kidnapping, torture, rape and murder of Jyoti Singh Pandey or ‘Nirbhaya’ on a bus in India, in 2011, in Kerala, a young woman, Soumya, was fatally sexually assaulted in a train. She fell on the tracks from the moving train where she was raped. Two men in a nearby compartment heard Soumya screaming for help as Govindachamy assaulted her, but according to the prosecutors, “Even though witness No. 4 wanted to pull the chain, he was told by a middle-aged man that the woman had jumped off the train and made good her escape and that he should not take the matter any further as they would all then be dragged to the court.”

Most recently, on February 9, 2019, Alice Cheevel was traveling by train to Thrissur when she fought off a man who was sexually assaulting another female passenger. When Cheevel who occupied the upper berth loudly interrupted and confronted him, he turned his attack towards her, at which point, she slapped him across the face. Cheevel physically fought the man off from attacking her, dragging her down from the upper berth and from stripping her clothes off. Cheevel noted that a large group of people gathered inside the compartment to watch the stand-off, but no one intervened or stopped the offender, whose outrageous conduct continued for almost an hour. This was enough time, Cheevel noted, either for the man to have killed her, or for her to have killed him in self-defense. No one lifted a finger to stop the offender.

WHY DO WE LET SEXUAL VIOLENCE ESCALATE IN PUBLIC PLACES, PARTICULARLY, IN MOVING TRAINS AND BUSES?

Finally, after the lapse of almost an hour, the offender was taken down by another passenger, at which point the spectating mob moved in to hit him and kick him and display their righteous indignation. The man was arrested when the train reached Thrissur.

What is wrong with this picture?

Why are we indifferent when we see criminal rogues assaulting women in trains and buses?

Why do we stand around looking bored, uninterested, shocked, surprised, revolted? Put your favorite spectatorial state of mind here.

Why do we let sexual violence escalate in public places, particularly, in moving trains and buses?

When mainstream media cover sexual assault in trains, why do the headlines lessen the crime by framing the criminal conduct as under the influence of alcohol or drugs?

The people’s historian Howard Zinn in the United States had famously invoked the metaphor of a “moving train” to teach his students about social justice and civil rights. History is a moving train, Zinn told his students, and you have to know where it is going. You cannot be neutral on a moving train, Zinn said. You are either going with it, or you are not going with it. But you cannot be neutral about it. Zinn later named his autobiography You Can’t Be Neutral on a Moving Train.

We cannot afford to be neutral on a moving train in India either. Either you are for sexual violence against women in trains in India. Or you are against the sexual violence perpetrated on women in trains in India.

Will you, as a bystander, intervene the next time the thug next to you attacks a woman?

Will you, bystander, pull the emergency break and call for help?

Will you, bystander, stop him even if it means temporarily worrying about your own safety?

Will you, bystander, make it your number one priority to find the police, the TTE, and to bring as much loud attention as possible to intervene and stop the attack?

Will you, bystander, step in to assist the person fighting off an offender, with your bare hands and feet, if that is all you have?

Will you, mainstream media, stop qualifying these criminal events as caused by alcohol and drugs?

Will you, mainstream media, stop sensationalizing sex crimes, and instead, be an ally to women and men working to stop the rape culture of our nation?

Will you? Whose side are you on?

Also read: Women in Public Spaces: Do Public Spaces Only Belong To Men?

Gayatri Devi is Associate Professor of English and Women and Gender Studies at Lock Haven University. She can be reached at gdevi@comcast.net.

Featured Image Source: Aaj Ki Khabar

Hunten Eggles in the Crick

March 4, 2019 Gayatri DeviLeave a comment

Hunten Eggles in the Crick, Lock Haven Express, October 25, 2010

There is another side to the debate as to whether new technological applications such as instant messaging, texting etc ruin the English language or not. It is to be expected that language purists and parents of a certain generation would shudder at each new instance of language change: the cryptic abbreviations, the mangled grammar, the new and shocking vocabulary.

Are you worried that your kid is AATK doing something D&M? If we are to go by historical patterns, it is probably best if you GOYHH and GWI.

Language is in a constant state of evolution, and while the newness of the vocabulary or the non-standard uses of grammar might shock the more conservative speakers amongst us, the fundamental matrix of the English language is remarkably stable and is not going to devolve into incoherence any time soon.

When I teach the introductory principles of sociolinguistics to my students–how social variables influence language–I am always reassured at how self-sustaining, healthy and vibrant English language is despite dire predictions to the contrary. The healthy state of our local dialects is strong evidence and best proof of how resilient language is amidst all kinds of social changes. Local dialects are one form of language variation that is relatively impervious to overnight changes in vocabulary and grammar.

Take our central Pennsylvania dialect, for instance; the English those of us who live in the region bordered by the counties of Northumberland to the east, Bedford to the south, Clearfield to the west, and Lycoming to the North speak. I was reviewing the vocabulary, phonology and grammar of the central PA dialect with my students, and one student said with a broad grin, “this is exactly how we speak at my house!” Every example we reviewed was literally right out of their mouths, their parents’ mouths, and their grandparents’ mouths.

For generations, it seems Lauren’s family has only “redd up” their rooms, not “tidy” or “clean” them. That is great, I told her; “redd up” is an old Norse form that survived through Old English, Middle English and Modern English in certain Scots-Irish dialects of English, and which probably came to Pennsylvania with its first wave of Scots-Irish immigrants. It is a historical form that our central PA dialect has preserved intact for thousands of years, I told her. You don’t find it anywhere else in Standard English. Isn’t that totally cool? Nothing has taken its place in our community. And now you will probably transmit it to your kids the same way you learned it from your folks, I told her.

This is how dialects create a strong sense of place and local identity. Another student enthusiastically agreed that there is no plural form for “turkey” where she comes from: you are driving along when you see “three turkey,” not “three turkeys.” Game animals in central PA have no plural forms; only domestic animals do. Strangely enough, this is an approximation to match other game animals such as “deer,” which have no plural forms; if “deer” has no plural form, why should a “turkey” have one? Local dialects are terrifically economical!

Five years ago, I remember my surprise when my daughter’s friend had a sleep-over at our house and in the morning asked that I make her a “dippy egg.” I had just arrived in Lock Haven from Dallas, Texas where there are no dippy eggs. I had not heard of dippy eggs in India or North Dakota either, two other places where I had lived for extended periods of time. I had no idea what the kid meant, and I asked her to describe to me what a dippy egg looks like. She said that it is cooked on one side and with runny white and yolk on the other side so she can “dip” her toast in it.

Do you mean “sunny side up”? I asked her. Okay, she said.

Aha, in India we call it a “bull’s eye,” I told her.

But two weeks ago, I surprised myself when I heard myself say, “the deck needs cleaned.” We all say that, my students said in a chorus–the grass needs cut, the car needs washed, the deck needs cleaned, the room needs picked-up, the windows need cleaned and on and on.

Well, I guess I am officially now a Lock Havenite, I told them. You don’t use the “to be” infinitive here, I said. In most parts of the English-speaking world, the use of the auxiliary “need” is followed by the infinitive “to be” before it completes the verb phrase with a past participle. The car needs to be cleaned. The grass needs to be mowed. That is, except in central Pennsylvania. And why not? It is not an anomaly at all; we use the need +past participle without the infinitive only for certain types of transitive verbs. It is not arbitrary at all. It is part of our dialect’s grammar and is quite systematic in its usage.

But some of our usages are really crazy, John said. Why do you say that? I asked him. Well, do you know the expression, “jeet” he asked me. I come from the coal county region, John said, and we say “jeet,” “juze,” and “jugo.” They stand for “did you eat”? “Did you go?”

An interesting phonological change, don’t you think? In casual, unemphatic speech, “did you eat,” in fact, does sound like “jeet.” I am sure there are no such extreme phonological contractions for other auxiliaries such as Does or Have. Again, it is rule-based and not random. It is not incorrect.

My students were surprised to learn that the accent that we call Standard American English, or the newscaster’s English is the relatively feature-less English of the American mid-west speech; the English spoken between southeastern Nebraska, southern and central Iowa and western Illinois, or as one newscaster once put it: “we have to sound like we are from nowhere.”

In fact, Americans who speak a recognizable dialect, or with a regional accent have certain stereotypical qualities–often negative ones for comic relief in Hollywood movies– associated with them. Movies like My Cousin Vinny, Fargo, The Usual Suspects, Deliverance etc intentionally or unintentionally document the linguistic features of particular regional dialects, even if they are at times unflattering to the people they represent. The most profound irony of our times though is the fact that the most heinous villains in Hollywood films speak the Queen’s English, once the most prestigious dialect of English. Perhaps there is some poetic justice to that as well; you don’t really get to be a Lord or a Duke or an Earl without exploiting a lot of people along the way, right?

How we talk is closely connected to how we regard the world and our place in the world, ultimately. One of the sweetest things about the English of the American south is how a conversation is never direct, never to the point; it takes a lot of talking about other stuff before you come to the point of the conversation. A conversation is a real interpersonal search; it is never just a transaction. This slowness and indirection can drive a New Yorker mad, where bluntness is a virtue.

Our central PA dialect is not as distinct as that of Pittsburgh or NewYork but we do have certain unique features; we are a quiet people. I like how the old folks–your “gram” and “pap”– in Lock Haven and State College express agreement –“how about it?” How about it indeed. It is true; as a student observed, you don’t need a lot of yammerin when you are hunten eggles in the crick.

Film Review: Evening Shadows (2018)

March 3, 2019March 3, 2019 Gayatri DeviLeave a comment

I want to put a plug for the film *Evening Shadows,* a coming-out film of a young middle-class man to his oppressively conservative parents directed by Sridhar Rangayan who has made several LGBTQ themed Hindi films. Rangayan’s *Pink Mirror* did not really work for me; the plot was a bit too melodramatic for my taste. But *Evening Shadows* is a good watch. Both are available on Netflix.

*Evening Shadows* tells the story of Karthik, a young photographer living in gay-friendly Bombay and played with an impressive and disarming mix of vulnerability and confidence by the young actor Devansh Doshi, who goes home to visit his parents in a conservative small town in Karnataka for a puja, which morphs into a match-making standoff between the son and the father. Karthik is in a longterm loving relationship with his lover and partner Aman back in Bombay. Anant Mahadevan–the last time I saw him was in Sai Paranjape’s *Adose Padose* in the mid 80s — plays Karthik’s father Damodar with the kind of patriarchal cluelessness, entitlement and lack of imagination to push everyone around as he pleases in his family, particularly his wife, Karthik’s mother.

Indeed it is this awareness–that homophobia is another eruption of an extremely vilified form of patriarchal misogyny–that is the backbone of this film. In glittering saris and jewels, and with all the auspicious markings of a good Hindu wife, a deerkha sumangali, Karthik’s mother is played with a larger-than-life screen presence by Mona Ambegaonkar, who won the Best Supporting Actress at the Out At the Movies awards in 2018. The award is entirely justified. Vasudha, Karthik’s mother, in many ways, fits the long-suffering silently loving mother we are used to seeing in Hindi melodramas. But Ambegaonkar plays that mother in a finely nuanced performance that shows us a middle-aged woman awakening to her own abject status within her family by gradually identifying with her son’s oppression. It is a very good performance.

Gay characters out of the closet used to be either campy entertainment or tragic victims in Hindi films. But *Evening Shadows* shows two cosmopolitan young men comfortable in their relationship and sexuality and putting the responsibility for homophobia firmly back to where it belongs: it is not they who need to hide anything; it is the society that needs to change. This is our new generation. They are here and they are queer. Deal with it, nation.

Set against the backdrop of the social and cultural debates in the last couple of years in India regarding Section 377 of the Indian Penal Code that criminalized homosexual acts, *Evening Shadows* shows that one casualty of such homophobic laws is the clandestine and exploitative lifestyle of men like Karthik’s uncle, a married gay middle aged man with children who at one point tries to sexually assault Karthik. The film has an ambitious scope and it manages to connect all the dots well. Doshi and Ambegaonkar both deliver memorable performances with their characters bursting the bubble of patriarchal privilege with natural power. I highly recommend this film for a campus screening and discussion at some point for a transnational representation of gay rights in reel life and real life.

P. Bhaskaran: A Tribute

February 26, 2019 Gayatri DeviLeave a comment

February 25th marks the 12th death anniversary of eminent Malayalam poet, lyricist, actor and filmmaker P. Bhaskaran (April 21, 1924-February 25, 2007).

Bhaskaran, Bhaskaran master or Bhaskaranmash, as he was affectionately known in Kerala, wrote songs for over 3000 Malayalam films between 1950-2003. He also directed numerous films, and acted in them as well. The Malayalam film *Neelakkuyil* (1954, The Blue Cuckoo) directed by P. Bhaskaran and Ramu Kariat that told the story of a prohibited relationship between a Dalit woman and an “upper” caste Hindu

man in Kerala’s casteist society brought a new socially responsive sensibility and an innovative aesthetic to Malayalam cinema in the fifties and sixties. *Neelakkuyil* won the National Film Award for Best Feature Film in Malayalam as well as the All India Certificate of Merit for Best Feature Film. His enduring and memorable films from this decade include Rarichan Enna Pauran (1956), Iruttinde Athmavu (1967), Anweshichu Kandethiyilla (1967), Mooladhanam (1969), Kallichellamma (1969), Kaattukurangu (1969), Sthree(1970), Vithukal (1971) and Ummachu (1971). In his films, P. Bhaskaran addressed socially and culturally resonant themes of a changing Kerala society navigating between feudalism and progressive politics, untouchability, the mistreatment of the mentally disabled, and the status of women. He also directed several commercially successful films and documentaries.

The thousands of songs P. Bhaskaran wrote for Malayalam films spanning six decades have left behind a rich aesthetic lore about nature and the human heart, particularly the varied experiences of romantic love. As a lyricist, P. Bhaskaran’s songs are closely associated with the music direction of K. Raghavan and M. S. Baburaj and the voice of S. Janaki. Rich in homespun imagery and in a clean and cultured register that uses vernacular Malayalam as well as Sanskritized compounds when called for, these songs endure from generation to generation with their ability to invoke extraordinarily beautiful ways of feeling, thinking and being.

Travel Tips for Troubled Times

February 9, 2019 Gayatri DeviLeave a comment

So here is a frisking story. I wrote this for the local newspaper in 2006.

“Travel Tips for Troubled Times”

Gayatri Devi

(The Lock Haven Express, 1 March 2006)

You know that handsome black dress that Spiegel’s and Peterman’s catalogs insist is a “must-have” for the smart traveler? Long, and loose-fitting, soft, smooth, suede-cotton blend, hides spills and stains, roomy enough to tuck your feet inside and fall asleep when your plane is delayed or cancelled?

It is a great dress. Pack it with a couple of turtlenecks and you are all set to go. Mine has gone with me to India, Canada, the United Kingdom and the Middle East.

But on a recent trip from Lock Haven to Louisville, Kentucky, this hardy, traveler’s dress turned out to be absolutely worthless.

I arrived early enough at the Louisville airport for my flight back to Lock Haven after presenting a paper at the Twentieth Century Literature conference. Maybe it was the flap over the Vice shooting his hunting partner in the face. Or maybe it was the excitement over the sale of US port management to the government of Dubai. Whatever the reason, the terror-alert level at the Louisville airport was a bright orange. Every ten minutes, the PR system blared out that there was heightened security at the airport.

I got my boarding pass and walked over to the security check-in. At the security gate, the Transportation Security Administration (TSA) staff told me that I have been randomly selected for additional security screening.

Step aside please, ma’am, the TSA woman told me.

Wow, “selected,” I thought. Here is my chance to prove to the world that I am not carrying a bomb. Feeling grateful, I walked over with the TSA woman to a glass partitioned area.

The security screening posture, as you might know, is a combination leg-split/scare-crow form. So I split my legs and positioned them over their footprint mat, the painted feet spaced just wide enough to make the muscles on your inside thighs stretch that extra bit. I got my hands spread out at the shoulder, palm outwards.

The TSA staff talked the whole time she checked me for concealed weapons of mass destruction with the special probe that resembles a blunt sword. It beeped over the metal buttons of my jumper and the metal hooks of my bra. She pinched both the button and the hook with her hands to make sure they are not weapons. She narrated what she was doing in the manner of a friendly OB/GYN. A pity, she should have been a doctor.

“You are wearing a dress, ma’am,” she said. “I need to check your legs. I’d like you to take one step forward, bend your toe away from your body, so I can check the inside of your legs.”

My daughter takes karate lessons at the YMCA and I have seen her do this leg movement many times. Leg out, toe turned away from the body, knees slightly bent.

“Keep your knees straight, ma’am” the TSA woman said. I got back in position.

The TSA woman stood behind me and inserted the blunt probe through my dress at my crotch and ran it down my leg. It felt slightly obscene. There was no bomb inside my left leg.

“Now step back, ma’am. Put your other leg out, toe away from your body,” the TSA woman ordered me.

She inserted the probe again through my dress at my crotch and ran it down my leg. Again, no bomb there.

“You’re all clear, ma’am. Now step over to Roy who will clear your baggage,” she told me.

Roy was tall and bald and he frowned as he checked for bomb residue inside my one set of clothes and pajamas. He checked my toilet case and found only toothbrush, toothpaste and mouthwash. He spent a few minutes over my books and student papers I had taken with me to grade on the plane. He studied the cell phone charger. No bomb anywhere.

“You’re all clear, ma’am,” Roy said.

What a difference it makes, I thought to myself, as I sprinted to my departure gate on a distant concourse. My body, my clothes, my books, my toiletries all read like evidence.

It turned out that I sprinted that last mile for nothing. The plane had left.

“We paged you 3 times,” the United Airlines rep said. “But I was held up at the security screening!” I was in anguish.

“We don’t hold planes for passengers, ma’am” the UA rep made the airlines’ position clear.

I got back home to Lock Haven one day late, after a rebooking, 2 delays, 2 missed flights, and an overnight stay in Chicago. Next time, I am driving from Lock Haven to Louisville.

But here’s my travel tip for these troubled times.

Lose the skirt. Lose the dress. Wear something tight and fitting so they can prod, pinch, and pat without you losing your plane. What if it feels slightly obscene? Remember, as David Byrne said, we are all naked in the eyes of God.

And on those special days when the terror-alert level is the color of paranoia, buck-naked and bare-assed is the way to go.

American Breakfast

February 6, 2019February 6, 2019 Gayatri DeviLeave a comment

I was born somewhere, but I am ‘from’ America now

We were discussing xenophobia in Sweden in my Scandinavian Noir class today. Citizens, foreigners, immigrants, refugees–the gamut of belonging and not belonging. Here is an essay I wrote for the local newspaper about my experiences becoming an American citizen.

http://www.lockhaven.com/opinion/columns/2017/04/i-was-born-somewhere-but-i-am-from-america-now/

The U.S. Department of Homeland Security’s office of Immigration and Naturalization Services in Philadelphia is housed in a large, five-story concrete and glass building in the middle of the otherwise dilapidated neighborhood of North 41st Street in downtown Philadelphia.

From Lock Haven, you can take either the Interstate 76 East downtown Philadelphia exit, or 3 East West Chester Pike exit off of the turnpike and drive through run-down streets with uneven stop-and-go traffic, lined on either side with a blur of fast food joints, auto repair shops, Chinese delivery and take-outs, hair and nail places, and second-hand furniture stores.

Closer to the Homeland Security building, North 41st Street turns into a long, meandering residential block with broke down ramshackle apartments with doors and windows covered with bed sheets, front doors held in with iron bars, seedy front yards, battered cars, and broken toy pools even in the middle of March. Old men and women in heavy winter coats wait at the bus stops, and young kids on bicycles zip up and down cracked streets with what looks like non-working tram lines running through the middle. Most buildings except the churches are decorated with graffiti, angry, artful and arresting.

This is where the poorer half lives.

I was at the Homeland Security building this past Thursday for my final interview with U.S. Immigration and Naturalization services for my citizenship. I have lived in the United States for 27 years now; the first 12 on a work visa, and the last 15 on a green card (permanent residency card), both provided by employers. I left India when I was 24 to do my Ph.D. in the United States, then stayed to teach; first at the University of Texas at Dallas, and now for the state system of higher education in Pennsylvania.

At this point, I have lived longer in the United States than I have in India.

So in 2016, I applied for my U.S. citizenship.

Applying for U.S. citizenship is a straightforward process. The application itself is $680. Once you submit your application, you are given an appointment to get your fingerprinting and biometrics done at the processing center in York. It could take anywhere from six months to a year for Homeland Security to do your background checks and complete the vetting of your application. If you pass the background checks and the vetting, you are called for your final citizenship interview.

I had arrived about 45 minutes prior to my interview time. My phone was dead which was a good thing since cell phones and cameras are prohibited at the Office of Immigration and Naturalization Services. I walked with the other applicants in the line through the metal detectors and was cleared to enter the waiting room.

The waiting room was crowded with hundreds of people just like me from all over the world waiting for various processes to complete toward their naturalization as citizens.

Many applicants were there with their lawyers; you could tell the lawyers immediately on sight: In suit and tie, with laptop cases, and searching for their clients in the sea of faces.

I was by myself. I sat next to a young couple who spoke Arabic. The husband was a doctor and a citizen; the wife was the applicant. The husband patiently explained in Arabic and English a very troubling case of a young child at the hospital with a heart valve deficiency to the wife listening attentively.

Many applicants were still studying their citizenship civics test booklet. Part of the citizenship interview is a civics test about the history and the government and the Constitution of the United States of America. Small children played on the floor. Babies cried. Mothers and fathers took turns walking the restless children around the waiting room.

The officer who interviewed me was a pleasant young man who asked me to swear that I would tell the truth, the whole truth and nothing but the whole truth during the interview. Then he asked me to sit down. He started the interview by reviewing my application with me.

What do you teach at the university, he asked me?

English, I said.

Ah, he said, the reading and writing portion of the test will be easy for you then. You can never tell, I said. We laughed.

The first part of the interview consists of reviewing your personal information and includes questions about your family and yourself. This has all been vetted in the past year but this part of the interview confirms your application.

The questions cover everything from education, marriage, children, work, membership in organizations, tax questions, and finer details about your life, such as involvement in buying and selling of drugs, guns and weapons, engaging in prostitution, taking part in illegal gambling, serving in militias and the military, engaging in torture and genocide, and lying to the government.

I don’t smoke. I don’t drink. I don’t do drugs. I don’t gamble. I am not promiscuous. I don’t own weapons. I have not served in the military or the militia. I have not engaged in torture or genocide, and I have never lied to the government. I passed this part of the test very quickly.

It is time for your civics test, the officer told me. The civics test includes 100 questions sent to you from the Department of Homeland Security. The officer will ask you 10 questions at your interview. You have to answer six correctly to pass the test.

When was the Constitution written? Who wrote the Declaration of Independence? What does religious freedom mean? At what age does Selective Service begin? How many senators are there? What is the ocean on the East Coast called? How many amendments are there to the Constitution? What is any state that borders Mexico? What was the reason for the cold war? What words indicate the idea of self-government for Americans in the Constitution?

I knew them all. I passed the civics test very quickly.

The officer then proceeded to the reading test. He showed me a sentence and asked me to read it.

“What are the colors of the American flag?”

I passed.

Then we moved to the writing test. He dictated a sentence for me to write. “The colors of the US flag are red, white and blue.”

I passed.

Well, congratulations, the officer told me. You have passed the civics and reading and writing test.

Are you willing to take the full oath of allegiance to the United States, he asked me? Yes, I said.

And then I was a citizen.

It was quarter past noon when I walked out. It was a mild spring day, not too cold, and not too warm. I was starving. I had left Lock Haven at quarter past five in the morning on just a cup of coffee.

My stomach was empty. The Homeland Security office does not permit food or water inside the building. I wanted breakfast.

I started walking on North 41st Street looking for a place to get something to eat. There are no restaurants on North 41st Street. Empty spaces encircled with wire fences alternate run- down apartment blocks. I kept walking. I did not want to get my car from the parking lot where it was parked and not know where to go. There must be something somewhere, I told myself.

A few blocks down I came to a cross street called Market Street. It was appropriately named. I started seeing businesses on either side of the street. Auto parts, vape lounges, hair salons, second-hand furniture stores, Chinese take out and delivery places, and then I saw the sign for Hamilton Restaurant.

I crossed over and entered the restaurant. It was a small diner, clean and pleasant inside. May I charge my phone, I asked the petite Chinese woman who appeared to be the manager of the place. Sure, she said. I gave her my dead phone and she plugged it into a power outlet.

The place was filled with regulars, I could tell.

Everyone spoke to everyone and everyone spoke to the manager, the petite Chinese woman. I was the only Indian woman there; everyone else — the customers and the cooks — was African American, along with one older Chinese man cooking in the kitchen. They all spoke to each other warmly while eating food that looked heavenly to me.

How are you, beautiful? … a pretty African American woman young enough to be my daughter asked me.

She had a gentle, motherly way about her. She cleaned the table and set down the silverware for me.

I am good, I said. How about yourself?

Good day, good day, she said. What can I get ya?

I had already picked what I wanted from the day’s specials written on the erase board.

Grilled flounder with green pepper and onions, cheese grits, home fries, and one fried egg, I said.

Good choice, honey, she told me. And it’s a dollar off today. Good choice. She had the most beautiful smile.

The grilled flounder was excellent, I told the Chinese lady when I walked up to pay the check. Thank you, she said.

Immigration? she asked me.

Yes, I said. I just became a citizen half an hour ago. Yours is the first meal I am eating as an American citizen. It was delicious. Thank you, I told her.

Thank you so much, she said.

Where were you born, she asked me?

India, I said.

It was a subtle difference, I told myself as I drove back toward Interstate 476 North.

Usually, I am asked, “Where are you from”? And I tell them, India. But the Chinese woman had asked me where I was “born.”

I am “from” America now.

There was a difference.

Like her — and like all other immigrants — I was born somewhere, but I am “from” America now.

Gayatri Devi lives in Lock Haven.

Summer Train

February 5, 2019February 5, 2019 Gayatri DeviLeave a comment

As the day wears on, the railway stations in India get progressively crowded, chaotic, and squalid, but in my memory, there is a brief window of time in the early morning, just as the dawn is breaking, around 5 a.m., perhaps slightly earlier, till 7:30 a.m. or so, when the station platforms are simple and serene.

The homeless used to sleep all in huddled masses of three or four bodies here and there on the concrete floor, their threadworn saris or lungis a poor substitute for blankets. The platform’s aluminum roof is their shelter for the night from the elements. Their dogs sleep at their feet. The sweepers in blue and khaki municipality uniforms sweep around them, and sprinkle water on the ground to keep the dust from flying around. Soon the rooster crows, and the many bird songs, bells and chants from the temples, and the Bismillah from the mosques are mixed with the whiplash noise of the train engines cranking, and the cacophony of rickshaws, taxis, bicycles, scooters, motorcycles and buses.

The station vendors unpack their goods for sale for the day: plastic toys, newspapers, magazines, books, playing cards, cigarette lighters, fly swatters, etc. The coffee and tea stalls open. The aromas of breakfast items are all mixed: the steamed and the fried: the sweet aroma of hot milk tea; the strong dusky scent of hot decoction milk coffee; pazham pori, idli, dosa, uppumaa, uzhunnu vada, parippu vada, cutlets, parathas, omelets, boiled eggs, chocolates, candies, cool drinks and fruits.

The British East India Company laid the foundations for the Great Indian Peninsular Railways Company, or what is now known as the nationalized Indian Railways. In the late 1840s, British textile manufacturers in England needed a way to bring cotton from the interiors of India to the Bombay harbor, and thence to Manchester for textile production. Three main lines ran across the country towards the major ports of Bombay in the west, Calcutta in the east, and Madras in the south.

By 1890, almost all regions of India, including the princely states, had their own railway systems. Since 1947 and independence, Indian Railways has become the main artery feeding the transportation needs of Indians across the subcontinent. At present, the Indian Railways network covers more than 40, 000 miles through its 7,500 stations across the country, and is one of the world’s largest railway networks. Daily, across the nation, Indian Railways transports nearly 25 million passengers, a significant percentage of whom are suburban commuters traveling between their homes and workplaces.

We used to travel a lot by train when I was growing up. If you board the 5 a.m. Venad Express in Trivandrum you could be eating breakfast and playing with your cousins in Tripunithura by 10 or 11 in the morning. If you want, you could go to sleep on the wooden bench in the second-class compartment. Or you could look out the window at the world whizzing past. Or you could observe your fellow travelers as you follow your train of thoughts.

Local, national and international politics used to be a big topic of discussion in train rides in India. George Bush, Bill Clinton, Gorbachev, Putin, Margaret Thatcher, Saddam Hussein, Che Guevara, Ataturk, George Washington, Indira Gandhi, Congress party, Communist party, local leaders, political scandals – the list is endless. With daily commuters, there is also office gossip. There is plenty of voluble character assassination, and open airing of intrigues worthy of modest crime fiction.

Because of the anonymity offered by a fast-moving train in transit for hours on end, some passengers behave recklessly aboard Indian trains. Young men dangle from the compartment doors tempting fate. Others give free rein to their promiscuous selves. Twenty some years ago, my mother and I were going to Trichur once from Trivandrum, when a beautiful young nun boarded our compartment. She was wearing her Catholic nun’s habit, and she sat across from us. She had a thin bony face with big eyes, and bits of black curly hair escaped from her black nun’s veil. One or two stations later, a slightly older man boarded the train and walked into our compartment. He was looking for the nun, and they made eye contact as if by a pact. He was slightly overweight and had a glistening face and sat with his legs apart in an indecent way.

The man sat next to mother and me, facing the nun. The rest of the journey, for about three hours, the nun and the man flirted with each other, rubbing each other’s hands, and touching cheeks and lips. It was incredible. My mother, ordinarily a peaceful woman, was startled and angry; I rarely see her angry.

Public flirtation happens all the time in India–a country filled with men and women with exhibitionist tendencies—particularly, in trains and buses. I think what bothered my mother was the fact that this woman was wearing a nun’s habit while flirting with a sickening man. Was it some sort of kinky role-playing, I have since wondered.

Another equally disturbing appearance of the id, while on a train, happened to me once when I was traveling from Grand Forks, North Dakota to Montreal, Quebec. In the early 1990s, when I was in graduate school, I used to spend my Christmases with my aunt and family in Montreal. Instead of flying, I loved taking the train ride across the country. It is a very long trip, takes days and days. It is a beautiful ride. I think I was doing what Gandhi did in India when he first returned from South Africa; I was seeing America by train, like in that gorgeous Steve Goodman song “City of New Orleans.”

Anyway, Amtrak has a stop in Chicago, and I was sitting with this old Polish woman, who had been talking to me the entire time since she boarded the train. She was in her 80s, and she kept saying really awful things about the African-American conductor and stewards working in the train; in fact, about the entire black population of Chicago. I tried to tell her politely that her comments could be interpreted as being racist. I told her that I was an immigrant studying in the U.S., and that I didn’t subscribe to her verbal assault on the black population in Chicago.

But the woman was unstoppable, and kept up her rant. Unlike trains in India, where you can go sit somewhere else if the person next to you has lost her mind, in Amtrak, you are stuck in your seat. I kept praying for the woman to fall asleep or lose her voice. But neither happened. After a while, I got up and went and sat in the dining car.

When the racist Polish woman in Chicago talked endlessly to me, I longed for the cow that was my traveling companion years ago in India once on a train. In 1988, one of my professors, Dr. Jamila Begum, and I had gone to Baroda to attend a conference at the MS University. You take the Rajadhani Express from Trivandrum, Kerala and it takes you to Baroda, Gujarat in three days.

We were in a non A/C sleeper car, a step up from the general compartment with sleeping berths and all. The train had been delayed several times and it was the afternoon of the third day, and we had crossed the border and entered Gujarat. I was watching the riverbanks in the distance as the train slowly chugged along the Narmada River, when it came to an unscheduled stop.

It was literally the middle of nowhere. The non A/C sleeper car was empty except for Dr. Begum and me. We were feeling nice and comfortable; a cool light breeze came in through the window, and we could still see the river stretching away to our right.

Suddenly we heard a commotion at the compartment door. A huge cow was struggling to climb in. I went to the door to check. There she was, the cow. She had managed to climb in. She had a beautiful yellow garland around her neck, and a red dot on her forehead. She was completely white, except for her beautiful black eyes and slightly pinkish nose. Her owner, a farmer with a big colorful turban, climbed in after her.

It was clear that he had not purchased a ticket for himself, or the cow, for the non A/C sleeper car. He had been pasturing in the fields to our left, and was probably tired and wanted to take the cow home in the quickest way possible. Since I did not know Gujarati, I could not ask him the whole story. He avoided my eyes; he knew he was in a fancy sleeper car. Dr. Begum and I thought, what the heck, a cow. A cow in our compartment!

But she was a good cow. She just sat down by the door, chewing some grass, while her owner hunched down near her, both of them avoiding us, the other humans, and gazing out of the open door at the fields rolling past us. The cow was non-destructive, clean and gentle on the train. They got off, about an hour later, at the next scheduled stop.

[first published in Lock Haven Express, 2014]

Borges, “The Unending Rose”

February 3, 2019June 29, 2025 Gayatri DeviLeave a comment

I love this poem. I have always feared becoming blind.

The Unending Rose

To Susana Bombal

Five hundred years in the wake of the Hegira,

Persia looked down from its minarets

on the invasion of the desert lances,

and Attar of Nishapur gazed on a rose,

addressing it in words which had no sound,

as one who thinks rather than one who prays:

‘Your fragile globe is in my hand; and time

is bending both of us, both unaware,

this afternoon, in a forgotten garden.

Your brittle shape is humid in the air.

The steady, tidal fullness of your fragrance

rises up to my old, declining face.

But I know you far longer than that child

who glimpsed you in the layers of a dream

or here, in this garden, once upon a morning.

The whiteness of the sun may well be yours

or the moon’s gold, or else the crimson stain

on the hard sword-edge in the victory.

I am blind and I know nothing, but I see

there are more ways to go; and everything

is an infinity of things. You, you are music,

rivers, firmaments, palaces and angels,

O endless rose, intimate, without limit,

which the Lord will finally show to my dead eyes.”

(Translated from the Spanish La Rosa Profunda by Alastair Reid, 1971)

കണ്ണുപൊത്തി കളിച്ച പാട്ടുകള്‍ !

February 3, 2019February 3, 2019 Gayatri DeviLeave a comment

https://www.asianetnews.com/magazine/my-beloved-song-gayathri-pkr6gi

കണ്ണുപൊത്തി കളിച്ച പാട്ടുകള്‍ !

By My Beloved Song

First Published 3, Jan 2019, 4:56 PM IST

HIGHLIGHTS

‘എന്റെ പാട്ട്: അത്തരമൊരു പാട്ട് ആരുടെ ഉള്ളിലാണില്ലാത്തത്. എവിടെനിന്നോ വന്ന് ഉള്ളില്‍ കൂടുകൂട്ടിയൊരു പാട്ട്. പ്രണയത്തിന്റെ, സൗഹൃദത്തിന്റെ, വിരഹത്തിന്റെ, മരണത്തിന്റെ, ആനന്ദത്തിന്റെ, വിഷാദത്തിന്റെ തീയും പുകയുമുള്ള പാട്ടോര്‍മ്മകള്‍. എഴുതാമോ, ആ പാട്ടിനെക്കുറിച്ച്. ആ പാട്ട് എങ്ങനെ ഉള്ളില്‍ വേരാഴ്ത്തിയെന്ന്. കുറിപ്പ് ഒരു ഫോട്ടോ സഹിതം submissions@asianetnews.in എന്ന മെയില്‍ ഐഡിയില്‍ അയക്കൂ. പേര് പൂര്‍ണമായി മലയാളത്തില്‍ എഴുതണേ… സബ് ജക്ട് ലൈനില്‍ ‘എന്റെ പാട്ട്’ എന്നെഴുതാനും മറക്കരുത്

ഒരേ വർഷം രണ്ടു വ്യത്യസ്ത സിനിമകൾക്ക് വേണ്ടി ഒരേ പോലെ തുടങ്ങുന്ന രണ്ട് തികച്ചും വ്യത്യസ്ത ഗാനങ്ങൾ എഴുതിയ ഒരേ ഒരു ഗാനരചയിതാവ് ഒരു പക്ഷെ പി. ഭാസ്കരൻ മാത്രമേ ആകാൻ വഴിയുള്ളൂ. 1965 ഓഗസ്റ്റിൽ ഇറങ്ങിയ മായാവി എന്ന ചിത്രത്തിന് വേണ്ടിയും അതേ വർഷം ഡിസംബറിൽ റിലീസ് ചെയ്ത മുറപ്പെണ്ണ് എന്ന ചിത്രത്തിന് വേണ്ടിയും പി. ഭാസ്കരൻ എഴുതിയ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത ഗാനങ്ങൾ രണ്ടും തുടങ്ങുന്നത് “കണ്ണാരം പൊത്തി പൊത്തി” എന്ന പ്രയോഗം കൊണ്ടാണ്.

മുറപ്പെണ്ണിലെ “കണ്ണാരം പൊത്തി പൊത്തി” എന്ന ഗാനം മലയാള സിനിമ സ്നേഹികളുടെ ഇടയിൽ വളരെ പ്രശസ്തമാണ്.

കണ്ണാരം പൊത്തി പൊത്തി കടക്കാടം കടന്നു കടന്ന്
കാണാപ്പൂപിള്ളരൊക്കെ കണ്ടും കൊണ്ടോടി വായോ
അക്കരെ നിക്കണ ചക്കി പെണ്ണിന്റെ കയ്യോ കാലോ തൊട്ടു വായോ…

ഒരു പക്ഷെ “കണ്ണാരം പൊത്തി പൊത്തി” എന്നത് ഒരു നാടൻ ചൊല്ലൊ നാടൻ പാട്ടുകളിലെ ആവിഷ്കാരശൈലിയോ തന്നെ ആയിരിക്കാം. എന്നാൽ, ഇപ്പോഴീ നാടൻ ശൈലി മലയാളികളുടെ മനസ്സിൽ എവിടെയും ” മുറപ്പെണ്ണ്” എന്ന സിനിമയും, അതിലെ ഗാനവുമായി എന്നെന്നേക്കുമായി കൊരുത്തു ചേർക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

“മുറപ്പെണ്ണ് “സിനിമ തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ ഈ പാട്ടിന്റെ അകമ്പടിയോടുകൂടിയാണല്ലോ. സിനിമയുടെ ടൈറ്റിൽസ് നമ്മുടെ മുന്നിലേക്കോടി വരുന്നത് ഉടുക്കുപാട്ടിന്റെ താളത്തിനോടൊപ്പം ഈ പാട്ടും പാടി ഭാരതപ്പുഴയുടെ ഓരത്തിലും അടുത്തുള്ള പാടത്തുമൊക്കെ ഓടിക്കളിക്കുന്ന കൊച്ചുകുട്ടികളുടെ മധുര സ്വരത്തിലാണ്. കണ്ണടച്ച് തൊട്ടുകളിക്കുന്ന കുട്ടികൾ പാടുന്ന പാട്ടാണിത്. ഓടിക്കളിക്കുന്ന കുട്ടികളും ഭാരതപ്പുഴയും തോണിയും വിടർന്ന ആകാശവും പാടങ്ങളും നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് കുളിർമയേകുന്നു.

മാഞ്ഞുപോകാത്ത ഒരു മാറ്റൊലിയായി നമ്മുടെ മനസ്സിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്നു

മുറപ്പെണ്ണിലൂടെ സംഗീത സംവിധായകനായി പ്രശസ്തി നേടിയ ബി. എ. ചിദംബരനാഥും ലത രാജുവും ആണ് സിനിമയിൽ ഈ പാട്ടു പാടിയിരിക്കുന്നത്. ആദ്യം സിനിമയുടെ പേര്, പിന്നെ കഥ- സംഭാഷണം, എം. ടി. വാസുദേവൻ നായർ, അത് കഴിഞ്ഞു ഗാനങ്ങൾ പി. ഭാസ്കരൻ, പിന്നെ ഗായകർ, അഭിനേതാക്കൾ, ഛായാഗ്രാഹകൻ, നിർമ്മാതാവ്, സംവിധായകൻ, സഹായികൾ, തുടങ്ങി സിനിമയുടെ മുൻപിലും പിന്നിലും പ്രവർത്തിച്ചവരുടെയൊക്കെ പേര് അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഈ പാട്ട് മൂന്നര മിനിറ്റിൽ മറക്കാൻ പറ്റാത്ത, മാഞ്ഞുപോകാത്ത ഒരു മാറ്റൊലിയായി നമ്മുടെ മനസ്സിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്നു.

“കണ്ണാരം പൊത്തി പൊത്തി” എന്ന് പാടിക്കൊണ്ട് ഒരു കൂട്ടം കുട്ടികൾ തീവണ്ടി മാതിരി ഒന്നിനു പുറകെ വരിവരിയായി നടക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് അതിലൊരു കുട്ടി മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും പൊട്ടിച്ചു മാറി മുൻപോട്ടോടുന്നു. ബാക്കി കുഞ്ഞുങ്ങൾ മുൻപോട്ടോടിയ കുട്ടിയെ — അക്കരെ നിക്കണ ചക്കി പെണ്ണിനെ – പിടിക്കാൻ പുറകെ ഓടുന്നു. അക്കരെ നിക്കണ ചക്കി പെണ്ണിന്റെ കയ്യോ കാലോ തൊട്ടു വായോ. ഇതാണ് കണ്ണുപൊത്തി കളിച്ച പാട്ട്.

കുട്ടികൾ വളർന്നു വലുതായപ്പോൾ ബന്ധങ്ങളുടെ ചങ്ങല മുറിഞ്ഞു

മുറപ്പെണ്ണിന്റെ സംവിധായകൻ വിൻസെന്റ് ഈ രംഗം ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കന്നത് മുറപ്പെണ്ണിന്റെ ദുരന്ത കഥയുടെ തന്നെ ഒരു വ്യാഖ്യാനമായിട്ടാണ്. തറവാട് ഭാഗം വെച്ച് മാറുന്നത് വരെ കഥയിലെ ബാലനും, അനിയനും, കേശുവും, കൊച്ചമ്മിണിയും, ഭാഗിയുമൊക്കെ ഇതുപോലെ ഒരേ പായിൽ കിടന്നുറങ്ങി കണ്ണടച്ച് കളിച്ചു വളർന്നവരാണല്ലോ. കുട്ടികൾ വളർന്നു വലുതായപ്പോൾ ബന്ധങ്ങളുടെ ചങ്ങല മുറിഞ്ഞു; അവർ ചിതറിപ്പോകുന്നു. ഇതേ ആശയമാണ് മുറപ്പെണ്ണിലെ തന്നെ “കരയുന്നോ പുഴ പുഴ ചിരിക്കുന്നോ” എന്ന ഗാനത്തിലും പി. ഭാസ്കരൻ വർണിക്കുന്നത്‌:

കരയുന്നോ പുഴ
ചിരിക്കുന്നോ
കരയുന്നോ പുഴ
ചിരിക്കുന്നോ
കണ്ണീരുമൊലിപ്പിച്ചു
കൈവഴികൾ പിരിയുമ്പോൾ
കരയുന്നോ പുഴ
ചിരിക്കുന്നോ

ഉത്തരം പ്രതീക്ഷിച്ചു ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യമല്ലിത്; “റെറ്റോറിക്കൽ” എന്നൊക്കെ പറയുന്ന പോലത്തെ ഒരു ചോദ്യം. പ്രക്ഷുബ്ധമായ മനുഷ്യജീവിതവും കാലത്തിന്റെ, പ്രകൃതിയുടെ, പുഴയുടെ സ്വസ്ഥമായ വിശ്രാന്തിയും തമ്മിലുള്ള അകലം ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്താവനയാണീ ചോദ്യങ്ങൾ.

പ്രധാന കഥയുടെ പുറത്തു നിന്നുകൊണ്ട് ഈ ദുഃഖപര്യവസായിയായ നാടകത്തിന്റെ ഒരു വിലയിരുത്തൽ കൂടിയാണ് “കണ്ണാരം പൊത്തി പൊത്തി” എന്ന കുട്ടികളുടെ കളിപ്പാട്ട്. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളുടെ അടിവേരുകൾ പിഴുതു മാറ്റി നടുമ്പോൾ ആ സ്വാർത്ഥപരതയിൽ നഷ്ടപെടുന്ന ബാല്യത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയുടെ മുൻകൂട്ടിയുള്ള ഉപസംഹാരമായിട്ടാണ് ചിത്രത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ വിൻസെന്റും പി. ഭാസ്കരനും ഈ ഗാനം ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. സംവിധായകനും ഗാനരചയിതാവും ഒരേ മനസ്സോടു കൂടി കഥ പറയുന്ന ശ്രദ്ധേയമായൊരു രംഗമാണിത്.

1965 മലയാള ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വർഷമാണ്

പക്ഷെ, പ്രമേയത്തിലും സംഗീതാവിഷ്കാരത്തിലും മായാവിയിലെ “കണ്ണാരം പൊത്തി പൊത്തി” തികച്ചും വ്യത്യസ്തതയുള്ള ഒരു ഗാനമാണ്.

കണ്ണാരം പൊത്തി പൊത്തി കൈലേസ് കണ്ണിൽ കെട്ടി
അമ്പിളിയും വെണ്മുകിലും കളിയാടുന്നു ദൂരെ കളിയാടുന്നു
കിന്നാരം ചൊല്ലി ചൊല്ലി കിളിച്ചുണ്ടിൽ നുള്ളി നുള്ളി
കൊച്ചു തെന്നൽ മൊട്ടുകളായ് വിളയാടുന്നു അതാ വിളയാടുന്നു

ശരാശരി ജീവിതവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത തികച്ചും കഥ പറയാൻ വേണ്ടി മാത്രം കൃത്രിമമായി ചമച്ചുണ്ടാക്കിയ കഥാവസ്തുവാണ് മായാവിയിൽ കാണുന്നത്. പ്രേം നസീർ, മധു, ഷീല, ശാന്തി, ആറൻമുള പൊന്നമ്മ, അടൂർ ഭാസി, എസ് . പി. പിള്ള, ഭരതൻ, കൊട്ടാരക്കര, തിക്കുറിശ്ശി എന്നിങ്ങനെ അറുപതുകളിലെ അറിയപ്പെട്ട താരങ്ങളൊക്കെ അഭിനയിക്കുന്ന ഈ ചിത്രം നിർമ്മിച്ചത് പി. സുബ്രമണ്യവും സംവിധാനം ചെയ്തത് ജി.കെ.രാമുവുമാണ്. എഴുപതുകളിലും എൺപതുകളുടെ ആദ്യത്തിലും മലയാള സിനിമയിൽ സ്ഥിരം കണ്ടു പരിചയിച്ച കള്ളക്കടത്തുകാരും, ഭൂമിക്കടിയിലെ ഗുദാമുകളിൽ സ്വർണ്ണബിസ്ക്കറ്റ് ഉരുക്കി വയ്ക്കുന്ന ഗുണ്ടകളും, നല്ലവനായ വലിയ വീട്ടിലെ മുതലാളിയും, അയാളെ ചതിക്കുന്ന നീചനും സ്ത്രീലമ്പടനുമായ എസ്റ്റേറ്റ്മാനേജരും, എല്ലാ അക്രമങ്ങളും അതിജീവിച്ചു കള്ളന്മാരെയെല്ലാം കയ്യോടെ പിടിച്ചു പോലീസിനെ ഏല്പിക്കുന്ന നായകനും, അയാളുടെ മണ്ടൻ ശിങ്കിടികളും, അയാളെ പ്രേമിക്കുന്ന സുന്ദരിയും ഒക്കെയാണ് മായാവിയിലെയും കഥാപാത്രങ്ങൾ.

ആ പഴയ ഗാനങ്ങളുടെ സ്വാധീനം ഇന്നും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല

പക്ഷെ, 1965 മലയാള ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വർഷമാണ്. മലയാള സിനിമയുടെ ക്രമാതീതമായുള്ള വിപുലീകരണത്തിനു സാക്ഷിയെന്ന വണ്ണം 30 ചലച്ചിത്രങ്ങളാണ് 1965 -ൽ കേരളത്തിൽ നിർമ്മിച്ചത്. 1964 -ൽ വെറും 19 ചിത്രങ്ങളാണ് പ്രദർശനത്തിനെത്തിയത്. പ്രദർശനത്തിന് തീയേറ്ററുകളിൽ എത്തിയത് 1966 -ൽ ആണെങ്കിലും, ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും മികച്ച ചിത്രമെന്ന ദേശീയ അവാർഡ് രാമു കാര്യാട്ട് സംവിധാനം ചെയ്ത ‘ചെമ്മീൻ’ എന്ന ചിത്രത്തിന് ലഭിക്കുന്നത് 1965-ലെ ഒരു പ്രധാന സംഭവം തന്നെയാണ്. ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ ഓടയിൽ നിന്ന്, കാവ്യമേള, തൊമ്മന്റെ മക്കൾ, മുറപ്പെണ്ണ്, ശകുന്തള, പോർട്ടർ കുഞ്ഞാലി, കാട്ടുതുളസി തുടങ്ങിയ നല്ല ചിത്രങ്ങളും, പിന്നെ മുട്ടത്തു വർക്കിയുടെ ഫോർമുല പടങ്ങളായ ഇണപ്രാവും പട്ടുതൂവാലയും, മായാവി പോലെത്തെ അയഥാർഥമായ അതിമാനുഷന്മാരുടെ സിനിമകളുമൊക്കെ പി. ഭാസ്കരൻ, വയലാർ, യൂസഫ് അലി കേച്ചേരി, അഭയദേവ് തുടങ്ങിയ എഴുത്തുകാരുടെ മറക്കാനാകാത്ത ഗാനങ്ങൾ കൊണ്ട് അനുഗ്രഹീതമായവയാണ്.

“കണ്ണാരം പൊത്തി പൊത്തി” എന്ന പ്രയോഗം തന്നെ 1985 -ൽ ഒരു മലയാള ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ പേരായി പുനരവതരിച്ചു. പി. ഭാസ്കരൻ ഈ ചിത്രത്തിന് വേണ്ടി ഗാനങ്ങൾ എഴുതുകയും ചെയ്തു. 2010-ഇൽ റിലീസ് ചെയ്ത എൽസമ്മ എന്ന ആൺകുട്ടി എന്ന ചിത്രത്തിൽ മുറപ്പെണ്ണിലെ “കണ്ണാരം പൊത്തി പൊത്തി” ഒരു മോഡേൺ ഫോക് സോങ് (modern Folk song ) ആയി പരിണമിക്കുന്നുണ്ട്. ആ പഴയ ഗാനങ്ങളുടെ സ്വാധീനം ഇന്നും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.

എന്നാൽ എം. എസ്. ബാബുരാജ് ഹൃദ്യമായി ഈണം പകർന്നിട്ടു പോലും നമ്മുടെ പലരുടെയും ഓർമകളിൽ തങ്ങി നിൽക്കാത്ത ഗാനമാണ് മായാവിക്ക്‌ വേണ്ടി പി. ഭാസ്കരൻ രചിച്ച “കണ്ണാരം പൊത്തി പൊത്തി” എന്ന ഗാനം. വില്ലനായ എസ്റ്റേറ്റ് മാനേജർ പ്രതാപന്റെ (കൊട്ടാരക്കര ശ്രീധരൻ നായർ) കുതന്ത്രങ്ങൾ വെളിച്ചത്തു കൊണ്ടുവന്നു അയാളെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ മനോരോഗിയാണെന്ന് അഭിനയിക്കുകയാണ് നായകൻ രഘു (പ്രേംനസീർ). ഈ അഭിനയത്തിനിടയിൽ രഘു മനോരോഗിയുടെ മുഖംമൂടി മാറ്റി വെച്ച് കളിത്തോഴിയും കാമുകിയുമായ വാസന്തിയോടൊപ്പം (ഷീല) പാടുന്ന പാട്ടാണിത്. കമുകറ പുരുഷോത്തമനും പി. ലീലയും പാടുന്ന ഈ ഗാനത്തിൽ പി. ഭാസ്കരന്റെ പ്രേമസങ്കല്പം നായകനെയും നായികയെയും ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും മിന്നാമിനുങ്ങുകളും നിലാവുമുള്ള ഒരു രാത്രിയിലാണ് പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഈ ചിത്രത്തിന്റെ സംവിധായകനാകട്ടെ ഈ രംഗം ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത് പട്ടാപ്പകൽ നട്ടുച്ചനേരത്താണ്.

കണ്ണാരം പൊത്തി പൊത്തി കൈലേസ് കണ്ണിൽ കെട്ടി അമ്പിളിയും വെണ്മുകിലും കളിയാടുന്നു ദൂരെ കളിയാടുന്നു
കിന്നാരം ചൊല്ലി ചൊല്ലി കിളിച്ചുണ്ടിൽ നുള്ളി നുള്ളി കൊച്ചു തെന്നൽ മൊട്ടുകളായ് വിളയാടുന്നു അതാ വിളയാടുന്നു

“അമ്പിളിയും വെണ്മുകിലും കളിയാടുന്നു ദൂരെ കളിയാടുന്നു” എന്ന് പാടി രഘു ആകാശത്തിലേക്കു കൈയുയർത്തുമ്പോൾ നമ്മൾ കാണുന്നത് നല്ല തെളിഞ്ഞ ആകാശവും ഒന്ന് രണ്ടു പഞ്ഞി പോലത്തെ മേഘങ്ങളുമാണ്. നായകൻ മിന്നാമിനുങ്ങിനെ ആവാഹിക്കുന്നതും സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ ശോഭയിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ്. നായിക കനകതാരത്തിനെയും പാതിരാക്കുയിലിനെയും വിളിക്കുന്നതും നല്ല വെളുത്തു തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തിന്റെ സംരക്ഷണയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടാണ്. പാട്ടു കേട്ടിട്ട് തന്നെയാണോ സംവിധായകൻ രംഗം ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് നമ്മൾ ശങ്കിച്ചുപോകും.

ഒരു സിനിമാപ്പാട്ട് ശാസ്ത്രീയസംഗീതത്തിൽ നിന്നും കവിതയിൽ നിന്നും വളരെ വ്യത്യാസമുള്ള ഒരു കലാരൂപമാണ്. ചലച്ചിത്രഗാനം ഒരു പ്രകടനകലയാണ്. രംഗ ചിത്രീകരണം, ഗാനത്തിന്റെ വരികൾ, സംഗീതാവിഷ്കാരം, അഭിനയം, അവതരണം ഇവയെല്ലാം ഒത്തൊരുമിച്ചു പരസ്പരം സംയോജിപ്പിച്ചാൽ മാത്രമേ മറക്കാനാകാത്ത ഒരു സിനിമാപ്പാട്ടിന് രൂപം കൊടുക്കുവാൻ സാധിക്കുകയുള്ളു. സിനിമാപാട്ട് കഥക്കും കഥാപാത്രത്തിനും ചേർന്നതായിരിക്കണം. ദൃശ്യാവിഷ്കാരത്തിന്ടെ പൊരുത്തക്കേട് കൊണ്ടാണോ അതോ ബാല്യത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കത തുളുമ്പുന്ന വാക്കുകൾ ഒരു പ്രേമഗാനത്തിൽ കേൾക്കുന്നത് കൊണ്ടാണോ, മായാവിയിലെ “കണ്ണാരം പൊത്തി പൊത്തി” എന്ന ഗാനം എന്തു കൊണ്ടോ ഔചിത്യപൂർവ്വമായ മനോവികാരങ്ങൾ നമ്മിൽ ഉണർത്താൻ മടിക്കുന്നു. മായാവിയിലെ തന്നെ മറ്റൊരു ഗാനത്തിൽ മനോരോഗം നടിക്കുന്ന നായകന്റെ ഓർമകൾ തട്ടിയുണർത്താൻ നായിക കുട്ടികാലത്തെ അവരുടെ കൂട്ടുകെട്ടിന്റെ കഥ പറയുന്നുണ്ട്. ഈ ഗാനത്തിൽ പി. ഭാസ്കരന്റെ വരികൾ നാട്ടിൻപുറത്തെ കുട്ടിക്കാലത്തെ മനോഹരമായ വര്‍ണനകളാൽ ചൊല്ലി ഉണർത്തുന്നുണ്ട്.

പണ്ടൊരിക്കൽ ആറ്റുവക്കിൽ പന്തലിച്ച മാഞ്ചുവട്ടിൽ
കൊച്ചു കൊച്ചു കൊമ്പുകൾ കൊണ്ടൊരു കൊട്ടാരം കെട്ടി നമ്മൾ കൊട്ടാരം കെട്ടി
രാജാവായ് നീയിരുന്നു റാണിയായ് ഞാനിരുന്നു
കാണാക്കിനാക്കൾ കണ്ടതോർമ്മയുണ്ടൊ ഭവാനോർമ്മയുണ്ടോ
തൊട്ടടുത്ത മാവിൽ നിന്നും കട്ടെടുത്ത മാമ്പഴങ്ങൾ
കാട്ടുകിളി കാഴ്ചവെച്ചതോർമ്മയുണ്ടോ
പച്ചമണൽ പായസമായ് പച്ചയില പപ്പടമായ്
അത്താഴം നാം വിളമ്പിയതോര്മയുണ്ടോ ഭവാനോർമ്മയുണ്ടോ

നമ്മുടെ ഒക്കെ ഭാഗ്യത്തിന് മായാവിയിൽ പി. ഭാസ്കരൻ എഴുതി ബാബുരാജ് ഈണം പകർന്ന വളരെ മനോഹരമായ മറ്റൊരു ഗാനവും കൂടിയുണ്ട്. കെ. പി. ഉദയഭാനുവും എസ്. ജാനകിയും ചേർന്ന് ആലപിച്ച ഈ ഗാനത്തിന് അൻപത്തിശിഷ്ടം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷവും ശ്രോതാക്കളെ വശീകരിക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ട്.

വള കിലുക്കും വാനമ്പാടി വഴി തെളിക്കാനാരാണ്?
വഴി തെളിക്കാൻ വാനിലൊരു മണിവിളക്കുണ്ട് മണിവിളക്കുണ്ട്
കുസൃതിക്കാരി, കുസൃതിക്കാരി, കൂരിരുട്ടിൽ കൂടെ വരാൻ ആരുണ്ട് ?
കൂടെ വരാൻ കാട് ചുറ്റും കുഞ്ഞികാറ്റുണ്ട് കുഞ്ഞികാറ്റുണ്ട്
കാട്ടിനുള്ളിൽ കാൽ തളർന്നാൽ കൈ പിടിക്കാനാരുണ്ട്?
കാട്ടുമര തണ്ടൊടിച്ചാൽ കൈവടിയാകും
കുഴിയിൽ വീണാലോ?
ഞാൻ കരകയറ്റീടും
കള്ളൻ വന്നാലോ?
ഞാൻ കാവലിരുന്നീടും
വഞ്ചകനാണെങ്കിൽ?
ഞാൻ വാളെടുത്തീടും

ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് പുരുഷനും ഉത്തരം പറയുന്നത് സ്ത്രീയുമാണ്. ഡബിൾ നായികാ-നായകന്മാരുള്ള മായാവിയിലെ നേരത്തെ പറഞ്ഞ രഘുവിന്റെ സുഹൃത്തും രഘുവിന്റെ മനോരോഗ നാടകത്തിൽ സഹായിയുമായ മധുവും (മധു) പ്രണയിനിയായ ജയന്തിയും (കെ. വി. ശാന്തി) ചേർന്ന് പാടുന്ന പാട്ടാണിത്. 1965 -ലെ ഈ ഗാനത്തിൽ പി. ഭാസ്കരന്റെ സ്ത്രീസങ്കൽപം പ്രതീക്ഷിക്കാത്തവണ്ണം പുരോഗമനോന്മുഖമാണ്. സത്യം മറച്ചു പിടിച്ചു വ്യാജപ്പേരിൽ എസ്റ്റേറ്റിൽ കഴിയുന്ന മധുവിനെ വിവിധ അപകടങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കുന്നത് ജയന്തിയാണ്. ഈ ഗാനത്തിലും നായികാനായകന്മാർ രാത്രിയിൽ ആൾപ്പാർപ്പില്ലാത്ത ദേശത്തുകൂടി സഞ്ചരിക്കുന്നു. രംഗം ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത് രാത്രിയിലാണ്, മുകളിൽ ചന്ദ്രനുമുണ്ട്. ചോദ്യോത്തര മാതൃകയിൽ മുൻപോട്ടു പോകുന്ന ഈ പാട്ടിൽ മധുവിന്റെ ഓരോ സംശയത്തിനും ചോദ്യത്തിനും ജയന്തി തികച്ചും ആത്മവിശ്വാസമുള്ള ഉത്തരങ്ങളാണ് കൊടുക്കുന്നത്. ജയന്തിക്ക് ചന്ദ്രനുണ്ട് കൂട്ടിന്. കുഞ്ഞിക്കാറ്റുണ്ട്. കാട്ടുമരത്തിന്റെ തണ്ടുണ്ട് കൈവടിയായിട്ട്. കുഴിയിൽ വീണ മധുവിനെ കരകയറ്റാൻ കഴിവുണ്ട്. കാവലിരിക്കും. വേണ്ടി വന്നാൽ വാളെടുക്കും.

1965 -ൽ നായികയുടെ ആത്മവിശ്വാസം അവിശ്വസനീയമാണ് നായകന്

സ്ത്രീ സഹജമെന്നു പറയുന്ന ഭയം അല്പം പോലും ഇല്ലാത്ത കുസൃതിക്കാരിയാണ് ജയന്തിയുടെ കഥാപാത്രം. എന്നാൽ പി. ഭാസ്കരന്റെ പ്രേമസങ്കല്പത്തിൽ 1965 -ൽ അത്തരമൊരു പെണ്ണിനെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരു പുരുഷനുമുണ്ട്. പ്രേമഗാനത്തിന്റെ രൂപവും രീതിയും കാല്പനികമായ സത്യത്തെ സാധൂകരിക്കുന്നു. തന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്കു നായിക നൽകിയ ഉത്തരങ്ങൾ കേട്ടിട്ട് നായകന് ഒരു ചോദ്യവും കൂടിയേ ബാക്കി ഉള്ളൂ: “വിശ്വസിക്കാമോ?” നായികയുടെ ഉത്തരം: “ഓഹോ, വിശ്വസിക്കാ മെ.” 1965 -ൽ നായികയുടെ ആത്മവിശ്വാസം അവിശ്വസനീയമാണ് നായകന്.

മുറപ്പെണ്ണിലെ സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത ധൈര്യമാണ് മായാവി എന്ന സാഹസിക കഥയിലെ നായികക്ക് പി. ഭാസ്കരന്റെ വരികൾ നൽകിയിരിക്കുന്നത്. ജീവിതത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യങ്ങളിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടി പോകുന്ന മായാവി പോലെയുള്ള സിനിമാക്കഥകൾ ഒരുപക്ഷെ ഇത് പോലുള്ള സാങ്കല്പികവും അഭിലഷണീയവുമായ സ്ത്രീപുരുഷ ബന്ധങ്ങൾ ചിത്രീകരിക്കാനുള്ള ഒരവസരമായി കണ്ടാൽ അവയുടെ കൃത്രിമത്വം നമുക്ക് ക്ഷമിക്കാവുന്നതേ ഉള്ളൂ.